Vision of Light

voor bewustwording, inzicht & balans


Wie ben ik?

Mijn naam is Annemarie van der Grift. Ik ben geboren in 1976 te Zwolle waar ik tot op heden, samen met mijn man en onze kinderen, woonachtig ben. 
Wij hebben een dochter (11 jaar) en twee zonen (10 en 6 jaar).

Van jongs af aan heb ik het gevoel dat er meer is tussen hemel en aarde. Desondanks heb ik ook een nuchtere kijk op het leven en sta ik met beide voeten stevig op de grond. Als klein meisje was ik heel gevoelig en pikte ik veel op uit mijn omgeving aan subtiele waarnemingen. Waarnemingen die mijn ouders niet hadden, zo ervaarde ik al gauw. Enkele voorbeelden staan mij nog helder voor de geest.

Ik was 5-6 jaar toen ik op een avond uit bed kwam. Half in slaap liep ik naar beneden en ging ik op de bank zitten. Ik liet mijn ouders weten dat er een enge man in huis zat en bleef dit herhalen. Details had ik verder niet. Mijn ouders begrepen er niets van. Ze lieten mij weten dat er niets aan de hand was, dat alleen de buurman maar op bezoek was. Ze stuurden mij terug naar bed waar ik weer in slaap viel. Een paar weken later gebeurde hetzelfde. Ik kwam weer half slapend uit bed met dezelfde woorden en 'toevallig' was dezelfde buurman weer op bezoek. Deze buurman woonde, met zijn vrouw en kinderen, bij ons in de straat. Mijn ouders gingen zeer regelmatig met ze om. Totdat hij en zijn vrouw, niet lang daarna, gingen scheiden. Ze verhuisden, het contact met deze mensen verwaterde en ik heb nooit meer dergelijke ervaring gehad. Jaren later (ik was 15 jaar) vertelde mijn moeder iets wat voor mij als een 'bevestiging' was. Zo bleek de buurman een hele aardige man naar de buitenwereld toe te zijn en ik herinner me hem ook zo. Achter de schermen was dit wel anders. Hij bleek zijn vrouw stelselmatig verkracht te hebben. Ik vertelde mijn moeder over die momenten dat ik uit bed kwam en het over een enge man had, maar ze vertelde het niet meer te weten en daar bleef het bij. 

Op een middag kwam ik thuis van school. Ik weet niet precies hoe oud ik was maar ik zat nog op de lagere school. Mijn moeder deed de deur open, zei dat er een man op bezoek was en dat ik rustig aan moest doen omdat ze met deze man in gesprek was. Ik had geen idee wie er op bezoek was, maar vertelde mijn moeder dat hij klein van stuk was, donker haar had, een bril op met een snor en baard. Mijn moeder leek met stomheid geslagen en vroeg aan mij hoe ik dit kon weten. Ik had het antwoord niet. Ik wist het gewoon. Er werd naderhand niet meer op terug gekomen.

Een aantal jaren later, ik zat net op de hogere school, kwam ik uit bed en deed het gordijn van mijn slaapkamer opzij. Aan de overkant zag ik dat de gordijnen boven nog dicht zaten. Ook zag ik een silhouet van een man voor het raam maar toen ik nog een keer keek, was het weg. Ik ging naar mijn moeder die nog op bed lag en vertelde haar dat de overbuurman overleden was. Ze vroeg waarom ik dit dacht maar ik had daar geen antwoord op. Ik voelde en wist het. Mijn moeder stelde mij gerust en zei dat er waarschijnlijk niets aan de hand was. Ik ging naar school. Die middag kwam ik uit school en fietste de straat in. Daar zag ik een zwarte lijkwagen voor de deur van de buurman staat. Hij was de nacht ervoor overleden. Mijn moeder vroeg zich naderhand nog wel af, hoe ik dit kon weten maar ook nu werd er verder geen aandacht aan geschonken. 

Als kind was ik regelmatig ziek en/of had last van kwaaltjes. Ik was gevoelig voor sferen en stemmingen en voelde ze soms zodanig alsof ze van mezelf waren. In de loop der jaren leek dit alles minder te worden. Ik werd minder vaak ziek en mijn gevoeligheid leek op de achtergrond te raken. Ik was een rustig meisje dat voor de buitenwereld verlegen was. Althans die stempel kreeg ik opgedrukt door mijn omgeving. Ik heb het altijd  als waarheid aangenomen totdat ik er voor een aantal jaren geleden achter kwam dat ik hooggevoelig ben. Ik was (en ben) niet zozeer verlegen, maar meer op de achtergrond  aanwezig op bepaalde momenten. In het verleden gebeurde dit veelal onbewust uit zelfbescherming, zo weet ik nu. Vooral in de pubertijd sloot ik mezelf af voor prikkels; elke vorm van emotie, sfeer of iets wat mij emotioneel kon raken. Zo heb ik jarenlang (vanaf mijn 13de tot aan mijn 19de) niet gehuild en leek ik compleet ongevoelig voor alles en iedereen. Achteraf was dit een strategie om te overleven. Tijdens het sporten (ik deed aan karate) maar ook tijdens de opleiding verpleegkunde, die ik toen volgde, kreeg ik regelmatig te horen waarom ik zo weinig emoties liet zien en/of waarom ik nooit huilde. Ik had toen het antwoord niet maar weet inmiddels wel beter. 

Tijdens een karateles, gaf mijn karateleraar een trap tegen mijn zonnevlecht (3de chakra). Ik had nog nooit van een chakra of zonnevlecht gehoord maar ik wist wel meteen dat mijn opgekropte emoties daar opgeslagen lagen en dat ze door deze trap loskwamen. Ik heb twee uur lang alleen maar kunnen huilen en de jaren daarna leek mijn gevoeligheid terug te keren. Dit was overigens vooral te merken tijdens mijn werk als verpleegkundige. Zo voelde ik regelmatig wanneer iemand ging overlijden, wanneer iemand een hartaanval kreeg of iets anders dat stond te gebeuren. Mijn collega's hadden het over een 'niet-pluis'-gevoel en ik heb heel lang gedacht dat ze hetzelfde ervoeren als dat ik dat deed. Na jaren als verpleegkundige in het ziekenhuis te hebben gewerkt, kwam ik erachter dat mijn 'niet-pluis'-gevoel vele malen sterker was dan die van mijn collega's. Het voert te ver om al mijn ervaringen hier te delen en wil het daarom bij één voorval houden. Een voorval waarbij ik, net als andere voorvallen, heel sterk een connectie voelde met iets dat vele malen groter en sterker dan mij en/of mijn wil was. Ik kon niets anders dan mij eraan overgeven. Ten tijde van dit voorval gooide ik het op een 'niet pluis'-gevoel maar inmiddels weet ik dat ik tijdens mijn werk als verpleegkundige geholpen werd door mijn oma. Zij overleed toen ik 7 jaar oud was en werd mijn gids waarbij ze mij regelmatig heeft bijgestaan tijdens mijn werk. Ik was toen totaal niet bezig met deze materie maar ik voelde dikwijls haar aanwezigheid en wist dat ze ten alle tijde bij mij zou zijn op momenten die cruciaal waren. 

Ik was nog niet zo lang gediplomeerd toen ik net werkzaam was op een afdeling waar ook hartpatiënten lagen. De afdeling kende ik niet goed en dat gold ook voor mijn collega's en de artsen. Ook de protocollen en medicatie die vaak gebruikt werden, was ik nog niet in thuis. Die ochtend kwam ik op zaal en bleek een patiënt hartproblemen te hebben. Er werd een ECG (hartfilmpje) gemaakt en deze bleek niet goed. Precies weet ik het niet meer aangezien het jaren geleden is. Wat ik wel weet is dat ik de man medicatie moest geven. Een drankje waarbij ik middels de telefoon de opdracht van de arts kreeg het te geven aan de man. Het betrof een drankje waarbij ik zelf moest uitrekenen hoeveel milligram de man zou moeten krijgen. Ik pakte het flesje uit de koelkast, zoog de juiste hoeveelheid op waarvan ik dacht dat nodig was en liet het controleren door een collega. De collega zette haar paraaf. Op het moment dat ik mijn paraaf wilde zetten, 'hoorde' ik heel hard 'Nee, niet doen. Hij gaat dood'. Ik hoorde het niet letterlijk maar in mijn hoofd. Het kwam recht van boven en voelde heel indringend. Ik had geen idee wat het was maar mijn alarmbellen gingen wel rinkelen.  Ik rekende nog een keer uit wat de arts mij had doorgegeven en kwam op dezelfde hoeveelheid uit. Weer wilde ik een paraaf zetten en weer 'hoorde' ik heel hard 'Nee, niet doen. Hij gaat dood'. Hierop heb ik de arts gebeld en heb ik gevraagd of hij het zeker wist. De arts reageerde (uiteraard) boos want de noodzaak was erg hoog dat de man de medicatie snel zou krijgen. Ik stemde in, legde de hoorn op de telefoon en zette het paraaf. Daarna liep ik de zaal op waar de patiënt lag. Hoe dichter ik bij de man kwam, hoe harder mijn alarmbellen gingen rinkelen. Ik voelde weerstand in mijn lichaam. Alsof ik door iets onzichtbaars werd tegengehouden. De woorden 'Nee, niet doen. Hij gaat dood' bleven zich herhalen en ik besloot het drankje toch niet te geven. Een collega bood aan om het te geven maar dit heb ik geweigerd. Ik belde de arts op en vertelde hem dat hij het drankje zelf mocht geven omdat ik er geen goed gevoel bij had. Boos hing hij op en kwam een paar minuten later nog bozer op de afdeling. Ik gaf hem het flesje en de spuit. Zelf ging ik snel verder met mijn werkzaamheden. Ik voelde me opgelaten maar ik kon gevoelsmatig niet anders. De arts rekende de hoeveelheid uit, toen ik hem spierwit zag wegtrekken. Hij bekeek het flesje en de hoeveelheid die ik opgezogen had nog eens goed, waarna hij zich tot mij wendde. Hij bood zijn excuses aan en liet mij weten dankbaar te zijn om mijn doortastendheid. Had ik zijn opdracht uitgevoerd was de patiënt, binnen enkele minuten door een overdosis overleden, zo liet hij mij weten.  De hoeveelheid werd flink naar beneden aangepast en de man kreeg het alsnog toegediend. In mijn systeem was het inmiddels weer rustig geworden. Zo heb ik vele (soortgelijke) ervaringen opgedaan. Ik zou er een boek over kunnen schrijven en misschien doe ik dat ook nog wel een keer. Uiteindelijk werd het voor mij bijna onmogelijk om mijn beroep uit te oefenen. Na 20 jaar als verpleegkundige gewerkt te hebben, nam ik adhoc ontslag uit het ziekenhuis.

Over hooggevoeligheid had ik wel eens gelezen en ik wist ook wel dat ik een gevoelsmens was. Het kwartje viel pas echt een paar jaar na de geboorte van onze oudste zoon in 2007. Hij bleek (ook) hooggevoelig te zijn en in hem herkende in veel van mezelf. Ook veel niet maar doordat ik me er in ging verdiepen, (her)ontdekte ik mezelf in dit plaatje. Zo kwam ik eracher dat ik vooral heldervoelend en helderwetend ben, al heb ik ook helderziende en helderhorende ervaringen.

In een vrij korte periode was er veel gebeurd. Ik had 3 kinderen gekregen waarvan de 2 jongens huilbaby's waren. Verder een goede vriendin onverwachts overleden en het onverwachts overlijden van mijn moeder en de ervaringen in mijn werk als verpleegkundige. Dit alles heeft ertoe bijgedragen dat ik steeds gevoeliger werd. Mijn spiritueel 'ontwaken' kwam in 2012 nadat er door een medium werd 'bevestigd' dat zowel mijn zoon als ikzelf hooggevoelig zijn. En ook manlief bleek en blijkt hooggevoelig te zijn. 

Er ging een hooggevoelige en spirituele wereld voor mij open .........

Ik ben daarop veel gaan lezen. Over hooggevoeligheid maar ook aanverwante zaken die zich op dat moment aandiende. Het voelde voor mij als een 'thuiskomen' maar ook als een noodzaak om er mee bezig te zijn. Voor onze zoon, voor mijzelf, voor ons hele gezin. Echter kon ik gevoelsmatig hierin pas verder ontwikkelen nadat mijn moeder in 2013 overleed. Iets wat ik achteraf altijd al heb aangevoeld en geweten.  

Inmiddels heb ik verschillende cursussen en opleidingen gevolgd en blijf ik volop in ontwikkeling. Dit om mezelf, ons gezin en ook anderen te helpen. 


Wat kun je uitsluiten en wat kun je verwachten!

Ik ben géén (kinder)arts, (kinder)psycholoog, orthopedagoog, verloskundige, maatschappelijk werker of iets van dien aard.
Ik stel géén (medische) diagnoses en ik kan je niet genezen van aandoeningen en/of ziektes.
Wel kan ik je inzichten geven in jouw (ziekte)proces; wat een aandoening en/of ziekte jou wil vertellen.
Wellicht dat er, door het verkrijgen van deze inzichten, heling kan plaatsvinden.
Echter zal dit dan niet door mij komen maar door het eigen helend vermogen dat jouw 'systeem' (lichaam, geest & ziel) bezit.

Naast alternatief therapeut, werk ik al 22 jaar als verpleegkundige.
De opgedane verpleegkundige ervaringen neem ik mee en zal ik waar nodig toepassen in mijn werkwijze als alternatief therapeut.
Bij ernstige (acute) klachten/ziektes en bij twijfel zal ik ten alle tijde terug- of doorverwijzen naar de reguliere geneeskunde.

Ik voorspel nooit echtscheidingen, huwelijken, zwangerschappen, ziektebeelden en/of overlijden.

Ik ben ten aller tijden in de mogelijkheid om een luisterkindafstemming en/of consult te weigeren, zonder opgave van reden.

Bij een luisterkindafstemming ben ik in de gelegenheid om een ander tijdspad aan te geven, zonder opgave van reden
Uiteraard probeer ik altijd de afstemmingen binnen twee weken te realiseren.
Indien dit een probleem is, bestaat de mogelijkheid de betaling voor de afstemming teruggestort te krijgen.

Kinderen van 10 jaar en ouder moeten ouders toestemming geven een luisterkindafstemming aan te vragen. Die verantwoordelijkheid ligt bij de ouders.
Alleen een ouder of verzorger die de verantwoordelijkheid heeft voor een kind – en bij wie het kind woont – kan een luisterkindafstemming aanvragen.

Een luisterkindafstemming doe ik alleen voor jou en/of jouw kind.
Ik doe geen afstemming voor anderen (bijv vriend, man, collega) zonder hun toestemming.

Tijdens een luisterkindafstemming/consult wordt nooit je Zielendoel duidelijk. Je ziel weet het wel, maar zal dit nooit met mij delen!