Vision of Light

voor bewustwording, inzicht & balans


Ben jij wel of niet zichtbaar?

Veel mensen voelen zich ‘niet zichtbaar’.
Dit kan op zowel privé als zakelijk gebied zijn.
Het kan zich op allerlei manieren uiten.

Van je niet gehoord voelen in een gesprek tot geen contact aangaan met anderen en je terugtrekken bij sociale gelegenheden.

Herken jij (jezelf in) de volgende situaties?

“Je staat bij een voetgangers-stoplicht. Het springt op groen en je mag lopen. Vanaf de overkant mogen ze ook lopen.  Je loopt de menigte die vanaf de overkant komt tegemoet.  Iedereen loopt stoïcijns door lijkt het en jij bent degene die steeds opzij moet stappen. Althans je hebt het gevoel dat als je het niet doet, je dan tegen ze op botst. Je vraagt je af of ze jou wel zien of dat je wellicht onzichtbaar voor ze bent.”

“Op een verjaardag of een feestje, bevind je je in een gezelschap waarbij je  in een gesprek raakt met meerdere personen. Het is een leuk en boeiend gesprek maar na enige tijd valt je iets op. Je krijgt het idee dat mensen niet mét jou praten maar langs jou heen praten. Elke keer als jij iets wilt vertellen of je wilt een opmerking maken, is net iemand anders je voor en vertelt zijn of haar verhaal. Of je wordt midden in jouw verhaal afgekapt en wordt het gesprek overgenomen door  iemand anders. Je voelt je niet geroepen om er overheen te schreeuwen of om je verhaal te hervatten als die ander uitgesproken is. Je voelt je er ongemakkelijk bij. Bovendien bestaat er een grote kans dat je er niet aan toekomt daar iemand je wederom voor zal zijn. Je ‘haakt af’ in het gesprek en besluit op de ‘achtergrond’ te blijven. Eigenlijk voel je je op dat moment een buitenstaander in het gezelschap. Het gevoel van verbinding ontbreekt en je voelt je onzichtbaar voor het gezelschap.”

“Als kind was je rustig. Op school of elders, en dan vooral in grote(re) groepen, was je het liefst op de achtergrond aanwezig. Als je 1 op 1 een gesprek met iemand aanging, ging je dit prima af maar in een groep voelde je je er niet prettig bij. Door volwassenen werd je al gauw als verlegen bestempeld. Je voelde het zelf niet zo maar wat het dan wel was, vond je moeilijk onder woorden te brengen. Je wilde gewoon niet graag  dat de aandacht op jou gevestigd was. Helemaal als er een prestatie van je verwacht werd waar je wellicht niet aan kon voldoen. Echter omdat je ouders en/of leraren je als verlegen bestempelde, ging je je er zo naar gedragen. Je maakte hiermee jezelf  minder zichtbaar en je verschool je steeds meer naar de achtergrond. Hiermee werd jouw ‘verlegenheid’ bevestigd door je omgeving en werd jij steeds minder zichtbaar voor diezelfde omgeving.”

Bovenstaande voorbeelden zullen door velen herkend worden en er zijn nog wel meer voorbeelden te bedenken.  Het maakt dat je niet zichtbaar bent voor jouw omgeving maar nog minder zichtbaar voor jezelf.

Het thema is zeker ook iets wat bij mij speelt. Zowel als kind zijnde als nu in de volwassenheid. Eigenlijk is het een thema waar ik mijn hele leven al mee te maken heb (gehad). Als kind op onbewust niveau omdat ik het ‘aannam’ zoals het was. Tegenwoordig ben ik mij ervan bewust en houd ik mij ermee bezig. Dit gaat niet zonder slag of stoot maar alleen al door mijn bewustwording worden zaken helderder en makkelijker behapbaar.
Het gaat steeds beter al blijft het soms toch best wel een ‘dingetje’.  Ik ben een hooggevoelige vrouw en op persoonlijke vlak ben ik tegen veel zaken aangelopen waarbij ik het gevoel had ‘niet zichtbaar’ te zijn. Bij zowel een ander als ook bij mezelf.  Ook op zakelijk gebied loop ik hier tegenaan.
Ik weet ook dat ik niet de enige hierin ben die hier tegenaan loop en daarom schrijf ik deze blog. Ter bewustwording. Wellicht dat jij als hooggevoelige vrouw (of man) en/of hooggevoelige ondernemer er iets mee kunt?
 
Tevens wil ik mijzelf met deze blog meer zichtbaar maken.
Voor jou en die ander maar eigenlijk vooral ook voor mezelf.

Aan het begin schreef ik al dat de tijd is gekomen om er ten volste in te duiken. Zodra dit (of een ander) thema zich manifesteert in je leven kun je je er mee bezig gaan houden. Velen doen dit ook. Althans dat denken ze.  Ze zijn dan vooral bezig met de ‘uitwerking’ van het thema; dus hoe dit tot uiting komt in hun leven. Of ze houden zich bijvoorbeeld bezig met wat hen doen heeft triggeren.  Ik zie dit als een soort symptoombestrijding zonder naar de ware oorzaak of kern te kijken. Wat deze personen missen of niet beseffen is dat het thema ergens vandaan komt. Het heeft ergens een basis gelegd en is uitgegroeid tot een overtuigende gedachte dat meegedragen wordt in hun (energetische) systeem.  En die basis kan heel ver terug gaan!
 
Bij het ‘niet zichtbaar (kunnen of willen) zijn’ of welk ander thema dan ook, kan de basis of oorsprong in verschillende hoeken gezocht worden. In de meeste gevallen wordt er gerefereerd naar de kindertijd waarin er een ervaring is opgedaan en die als basis van een thema heeft gediend. Er wordt hierbij ook wel gesproken over het ‘innerlijk kind’; een deel van jezelf wat je uit het oog verloren bent maar waar thema’s of blokkades opgeslagen liggen. De volwassene loopt gedurende zijn leven tegen zaken aan. Waar het thema zich in de kindertijd als een ‘overtuigende gedachte’ heeft vastgezet in het systeem, zal het op volwassen leeftijd ‘bevestigd’ blijven worden.
Wat er zich in de binnenwereld afspeelt, zal zich in de buitenwereld manifesteren. Omgekeerd: wat zich in de buitenwereld manifesteert, speelt zich in de binnenwereld af. 

Als de volwassene zich hier bewust van is, kan hij de oorsprong (vanuit die kindertijd) achterhalen en er mee aan de slag gaan. Dit kan door middel van verschillende behandelmethoden. De mogelijkheden hierbij zijn groot en het voert te ver om ze allemaal te benoemen. Het komt voor dat er na één of meerdere (soorten) behandelingen, de oorsprong van het thema bekend is geworden en dat het niet langer als een rode draad door iemands leven loopt. Echter kan de oorsprong van een thema ook ergens anders liggen dan in de kindertijd. Natuurlijk kan er een gebeurtenis hebben plaatsgevonden in de kindertijd waar de persoon zich bewust van is en waar men mee aan de slag gaat. Echter blijkt een behandeling niet afdoende te werken. Men gaat aan de slag maar er treedt geen verbetering op en het thema blijft een rol spelen in het leven. Ook na meerdere behandelingen of andere behandelvormen, ziet men geen of minimale verbetering. Het is alsof er meer zit of dat de oorsprong niet in de kindertijd ligt maar elders. De ervaring vanuit de kindertijd is slechts een ‘trigger’ om ermee aan de slag te gaan. Het thema is naar de oppervlakte gekomen en mag aandacht hebben. 

Dikwijls zijn mensen op dit punt ‘uitbehandeld’ en hebben het de rest van hun leven te doen met het thema op welk manier dan ook. Dikwijls zijn mensen zich er niet van bewust dat de daadwerkelijke oorsprong dus elders kan liggen dan  in de kindertijd. Ze blijven tegen zaken aanlopen en het blijft een thema in hun leven. In dit leven…… én hun volgende leven(s).

Een thema, of het nu het thema ‘ niet zichtbaar zijn’ is of een ander, kan bijvoorbeeld zijn oorsprong hebben in de tijd dat je nog in de baarmoeder zit. Als baby zit je in de regel 9 maanden in de baarmoeder van je moeder.
Je moeder omhult je al die tijd waardoor je je in haar ‘energie-bubbel’ bevindt.  In die 9 maanden kan er van alles gebeuren met zowel je moeder als met jezelf. Alles wat er zich in deze periode heeft afgespeeld, is van invloed op jou (geweest). Het maakt daarbij niet uit of het nou om 6 maanden gaat of om  9 maanden.  Het heeft, hoe dan ook, invloed op jou (gehad)! Was je te vroeg geboren dan heeft dit invloed op jou (gehad). Hebben zich complicaties voorgedaan tijdens de zwangerschap, dan heeft dit invloed op jou (gehad). Ben je er 1 van een twee- of meerling, dan heeft dit invloed op jou (gehad). Ook als je met 2 of meer in de baarmoeder hebt gezeten maar je toch alleen geboren bent.  Zo is het zeker ook van invloed als je bijvoorbeeld middels een icsi- of ivf behandeling ‘opgewekt’ bent. De tijd in de baarmoeder is dus, hoe onwaarschijnlijk voor sommige mensen dan ook, een periode waarin een ‘thema’ gevormd kan worden.  Ook als er dingen hebben gespeeld bij je moeder tijdens de zwangerschap, kan dit van invloed zijn op hoe jij nu in het leven staat. Heeft je moeder bijvoorbeeld veel stress gehad of hebben zich zaken voorgedaan die een zwangere en/of zwangerschap niet goed gedaan hebben, is dit van invloed op jou (geweest). Het kan hierbij om van alles gaan.

Verder kan er tijdens de bevalling zelf ook een ‘thema’ ontstaan. Te denken valt bijvoorbeeld aan complicaties tijdens de bevalling en/of bepaalde kunstmatige ingrepen als een keizersnede of bevalling met een vacuümpomp. Graag wil ik een voorbeeld delen.

Het betreft een thema waarbij de oorsprong terug te voeren was naar de uitdrijvingsfase van de bevalling.


“Op een dag kreeg ik een aanvraag voor een Luisterkindafstemming. Een moeder die een afstemming op haar dochtertje wilde hebben. Het betrof een meisje van 3 jaar met ernstige claustrofobie. Ze durfde niet in kleine ruimtes te zijn en gilde alles bij elkaar als dit wel gebeurde. Verder liet de moeder weten dat het meisje niet graag werd aangeraakt en een hechtingsprobleem zou hebben. In haar korte leventje had het meisje niets bijzonders meegemaakt. Althans dat dacht de moeder en liet mij dit als zodanig weten. Tijdens de afstemming werd ik direct geleid naar de geboorte en dan specifiek naar de uitdrijvingsfase. Ik ‘voelde’ hoe het meisje ‘hardhandig’ bij haar hoofdje en nek werd gepakt en op een abrupte manier uit de moeder werd getrokken. Het meisje liet mij tijdens deze afstemming, op zielsniveau, weten dat het voor haar als heel benauwend is ervaren. De kleine ruimte waarin ze zat (het geboortekanaal) had haar het gevoel gegeven dat ze bijna stikte.  Dit gevoel van stikken werd door kleine ruimtes, als in bijvoorbeeld een lift, getriggerd. Het maakte haar bang waardoor het ze het op een gillen zette. Een soortgelijk gevoel van benauwdheid ervoer ze ook als ze werd aangeraakt en als men dichtbij haar kwam. Dit gevoel was te herleiden naar de ‘hardhandige’ handen die haar, vanuit het geboortekanaal, bij haar moeder hadden weggerukt. 


De afstemming stuurde ik naar de moeder waarna ik een reactie terug kreeg. De moeder vertelde in een mail dat het meisje met de vacuümpomp was gehaald en dat het allemaal heel snel moest gebeuren omdat ze anders zuurstofgebrek zou krijgen. Na de bevalling heeft zij voor korte tijd in de couveuse gelegen waardoor zij niet bij haar moeder kon zijn.


Zowel een kind als een thema was geboren.”


Maar het kan ook nog verder terug gaan. De tijd voor dit leven en voor een zwangerschap. Te denken valt hierbij aan een vorig leven en/of een vorige generatie. In een vorig leven kunnen er zaken aan de orde zijn geweest waarbij zich een  ‘thema’ gevormd heeft en die nog van invloed kunnen zijn op je huidige leven. Het gaat hierbij dan om een thema dat nog niet volledig doorleeft en/of afgerond is. Ook kan er sprake zijn van iets wat zich heeft afgespeeld in de familiegeschiedenis en wat 1 of zelfs meerdere generaties terug kan gaan. Iets wat zich heeft ‘vastgezet’ in de familielijn en dat tot uiting komt bij jezelf en/of bij je kind(eren). Ook kan er sprake zijn van een combinatie van een vorig leven en vorige generatie. Je kunt het zo gek niet bedenken en het is allemaal mogelijk. Ter verduidelijking geef ik onderstaande voorbeeld met betrekking tot een vorig leven.


“Onze oudste zoon heeft jarenlang last van night terrors gehad. Dit is iets anders dan nachtmerries. Night terrors zijn vele malen intenser dan nachtmerries.  Althans door de ouders wordt dit veelal zo ervaren. Het kind zelf weet er naderhand niet zo veel meer van.  Onze zoon heeft er ongeveer 3  jaar last van gehad. De ene periode wat heftiger dan de andere periode. Vooral in periodes van ‘stress’ werd het erger. Te denken valt dan aan de periode rondom zijn verjaardag. En laat deze dag precies in de drukke decembermaand  vallen.  Een maand wat voor een kind, en zeker als het hooggevoelig is, al genoeg stress oplevert.  Maar ook andere periodes  in het jaar kon het heftiger zijn. Net naar gelang wat er speelde.


Het begon zomaar vanuit het niets. Op een avond werd onze zoon wakker en begon te huilen. Huilen werd schreeuwen en schreeuwen werd krijsen. Hij had zijn ogen open en dus dacht ik dat hij wakker was geworden van een nare droom. Ik nam hem op schoot en probeerde hem te kalmeren. Het lukte niet, hij bleef huilen en krijsen. Toen ik het licht aan had gedaan en naar zijn ogen keek, zag ik een afwezige blik in zijn ogen. Hij zag mij of mijn man niet en leek afwezig. Ineens zagen we hem wakker schrikken; knipperde met zijn ogen en stopte met huilen. Het was alsof er niets was gebeurd. Hij wist niet wat er was gebeurd en kon zich niets herinneren.


Zo ging dit een paar avonden achter elkaar door waarna we erachter kwamen dat hij niet wakker was als het gebeurde. Het beste was om hem op schoot te nemen en te wachten totdat het voorbij was. Het duurde meestal zo’n 10-15 minuten. Het leek wel een eeuwigheid te duren op zo’n moment. En zo wisselende zich rustige periode af met periodes van veel night terrors. In het begin wist ik nog  niets van deze term totdat ik er op internet iets over had gelezen nadat m’n zoon weer eens een ‘aanval’ had gehad.


Het bijzondere wat we op een gegeven moment ontdekte was dat als hij weer zo begon te gillen hij ook altijd dezelfde zin begon te herhalen. Namelijk “Mama, ik wil”. Hij herhaalde dit een paar keer en daarna mompelde hij iets onverstaanbaars.  Ik probeerde op zulke momenten een gesprek met hem aan te gaan en was vooral benieuwd wat hij dan wilde.  Ik kreeg al gauw het gevoel dat het niet zomaar iets was wat hij zei en dat het echt wat betekende.


Inmiddels had ikzelf wat (spirituele) opleidingen en cursussen achter de rug. Zo wist ik dat onze zoon in een vorig leven iemand van het leven had beroofd. Niet bewust maar door ongelukkige samenloop van omstandigheden. Hij zou iemand uit een boom geduwd hebben en deze persoon was met z’n hoofd op een stoeprand terecht gekomen. In dit leven liepen we vanaf zijn geboorte al tegen bepaalde zaken aan. Zo was hij erg bang om van stoeprandjes af te stappen en ergens op klimmen durfde hij ook niet. Voor mij iets wat met dat vorige leven te maken zou hebben. Verder was er slechts 1 persoon in dat vorige leven die hem bleef steunen en dat was zijn moeder.  In dit leven was hij als baby en peuter erg éénkennig en wilde het liefst bij mij zijn.  Of ik ook zijn moeder ben geweest in dat vorige leven weet ik niet maar het zou mij niets verbazen.


Hoe dan ook. Met bovenstaande in mijn achterhoofd kreeg ik al gauw het idee dat zijn night terrors wel eens wat met dat vorige leven te maken zou kunnen hebben. Het voelde voor mij  als een thema wat nog niet uitgewerkt was en wat hij meegenomen heeft naar dit leven. Toen ik mij daarvan bewust werd, besloot ik het anders aan te pakken. Elke keer als hij weer een ‘aanval’ kreeg, nam ik hem op schoot en ging op hem afstemmen. Op zielsniveau contact proberen te maken voor zover dat mogelijk is op zo’n moment, op je eigen kind. Tegelijkertijd praatte ik dan tegen hem en vroeg aan hem wat hij dan precies wilde. Ineens kwam erop een dag een woordje achteraan en riep hij “Mama ik wil niet”. Als ik vroeg wat hij dan niet wilde bleef het stil. Ik voelde dat hij bang was. Toch als hij elke keer wakker werd, wist hij van niets en was zijn angst ogenschijnlijk weg.  Hij bleef een tijd lang zeggen “Mama, ik wil niet”. Verder ben ik nooit gekomen. Na een aantal maanden besloot ik het anders aan te pakken. Ik heb in die periode een paar keer op hem af laten stemmen door iemand anders. Iemand die wat verder van hem afstond dan ik dat deed. In één van de afstemmingen kwam naar  voren dat hij in een ander vorige leven ook iemand van het leven had beroofd. Niet letterlijk tot de dood maar in z’n vrijheid waardoor de andere persoon in de gevangenis belandde. Wederom door ongelukkige samenloop van omstandigheden. In de afstemmingen kwamen verschillende thema’s naar voren maar er was vooral sprake van schuldgevoel. Het werd mij duidelijk dat hij een thema ‘schuldgevoel’ bij  zich droeg. Hierop heb ik wat mantra’s gemaakt. De laatste keer dat hij een night terror had, ben ik tegen hem gaan praten. Zowel op zielsniveau als letterlijk tegen hem. Er was ook sprake van energie dat niet bij hem hoorde en dat gebonden was aan datgeen hij meegemaakt had. Deze energie heb ik weggehaald tijdens die laatste night terror en heb tevens de mantra’s opgezegd. Ten einde de oude overtuigende gedachte ‘het schuldgevoel’ om te zetten naar zorgeloosheid. Want hoe klein hij toen ook was, je zag aan hem dat hij zorgen had; aan zijn manier van doen en laten en zijn blik in de ogen. Naast de mantra’s heb ik wat acupressuur punten gebruikt om het in het systeem aan te brengen. Tijdens de ‘aanval’ voelde ik hem al rustiger worden en daarna was het over. Hij heeft sindsdien geen night terrors meer gehad.


Of er nog een ‘rest-thema’ aanwezig is of (levens)les voor hem te leren is op dit gebied weet ik niet, maar bovenstaande is wat mij betreft een duidelijk voorbeeld van wat voor invloed een vorig leven kan hebben op dit leven. Het heeft zeker de eerste 5 jaar van zijn (en ons) leven overheerst wat zich uitte in veel huilen en onzeker gedrag.”


Even terug naar het thema ‘niet zichtbaar zijn’ of  ‘jezelf niet zichtbaar maken’.  Ik zal het bij mezelf houden en ter verduidelijk zal ik dan ook mijn eigen voorbeelden beschrijven.  Dit thema loopt als een rode draad door mijn leven. Ik was mij er nooit écht bewust van tot vorig jaar zomer.  Sindsdien vallen er kwartjes en zie ik het heel helder. Het thema is iets wat ik gedurende mijn leven heb ervaren waarbij er ook sprake is van invloeden  vanuit de baarmoeder, vorige levens als ook vorige generaties.  Hoewel het nu steeds duidelijker voor mij is geworden en ik verschillende blokkades heb kunnen keren, ben ik er nog niet. Althans de uitwerking is nog gaande en heeft tijd nodig om zich te ‘stabiliseren’.


Wellicht dat je iets in mijn verhaal herkent en/of er iets mee kunt?


In de jaren ’70 werd ik geboren. Een hele andere tijd dan nu. Als kind was ik al heel gevoelig. Ik had veel lichamelijk kwaaltjes als chronische bronchitis, chronische oorontstekingen, eczeem en toen ik wat ouder was hooikoorts. Daarnaast was ik heel gevoelig voor sferen en emoties van anderen. Ik voelde aan wat er in een ander omging . Ook kon ik heel slecht tegen onverwachte of harde geluiden en vond ik grote groepen mensen niet fijn. Helemaal als de aandacht van een groep of een paar mensen op mij gevestigd was, verdween ik het liefst op de achtergrond. Ik was hiermee een hooggevoelig kind. Echter mijn ouders hebben dit nooit (h)erkent.


Zoals ik al schreef, was het een hele andere tijd en waren mijn ouders wat dat betreft heel nuchter. Vanaf de babytijd tot aan de kleutertijd uitte zich mijn hooggevoeligheid vooral in veel huilen. Ik kan het mezelf niet herinneren maar dit is wat mij verteld is. Het huilen werd door mijn ouders anders geïnterpreteerd. Ik zou me vaak aanstellen en ik zou me maar moeten aanpassen aan mijn omgeving. Er werd hiermee geen gehoor gegeven aan mijn behoeftes. Ik was daarmee ‘niet zichtbaar’ voor een ander en in dit geval voor mijn ouders. Toen ik wat ouder werd en naar school ging, resulteerde dit zich in teruggetrokken gedrag. In de klas of  op verjaardagen was ik stil en op de achtergrond aanwezig. Hoe meer een lerares er de aandacht aan gaf, hoe meer ik mezelf terugtrok. Op verjaardagen zat ik het liefst onder een tafel; ver van de volwassenen vandaan. Ik vertelde of vroeg maar weinig. Alleen het hoognodige.

Thuis vroeg ik wel veel; vooral (levens)vragen waar mijn ouders veelal geen antwoord op hadden. Dit herinner ik mij dan wel weer.


Het thema ‘niet zichtbaar zijn’ kreeg in mijn vroege kindertijd een basis. In dit leven. Ik voelde mij (onbewust) niet zichtbaar, ging mij er naar gedragen en was daarmee ook niet zichtbaar. Uiteindelijk kreeg ik de stempel ‘verlegen’ opgedrukt van mijn omgeving. Vanaf die tijd tot in de verre volwassenheid heb ik dit als waarheid aangenomen.

Het was echter een ‘opgelegde’ waarheid en niet mijn eigen waarheid.


Toen onze oudste zoon werd geboren (dit was in 2007) kwam ik er na een aantal jaren achter dat hij hooggevoelig was. Door hem (her)ontdekte ik mijn eigen hooggevoeligheid en nam ik de opgelegde waarheid over mijn verlegenheid onder de loep. Zo kwam ik erachter dat ik door de jaren heen, maar vooral in de kindertijd, veelal niet zichtbaar was. Niet voor een ander maar zeker ook niet voor mezelf. Ik nam vaak een houding aan die men van mij verwachtte. Bij mijn ouders, op school, bij familie en vrienden. Ik had er verder schijnbaar geen last van want kon het met veel mensen goed vinden en deed daarnaast wel de dingen die ik wilde doen.


Nadat ik mijn eigen hooggevoeligheid had (h)erkent, ben ik verschillende cursussen en opleidingen gaan volgen. Zo werd ik mij steeds meer bewust van mezelf. Ik was ondertussen moeder geworden van onze 3de kind. De bewustwording van mezelf en het moederschap maakte het dat ik steeds meer bij mezelf ging staan. Althans, waar ik eerder mezelf opzij zette nam ik het nu op voor mijn gezin en daarmee ook voor mezelf. Ondanks dat ik mezelf regelmatig wegcijferde voor de behoeftes van de kinderen (waar waarschijnlijk menig moeder zich in zal herkennen?) ging ik vaker bij mezelf te rade waar ik in het geheel stond. Waar mijn plek was en voor wie ik zichtbaar was.  Ik kwam anders in het leven te staan en reageerde daardoor ook anders op mijn omgeving. Hierdoor raakte ik mensen kwijt; of ze namen afstand van mij of ik nam afstand van hen. Het ging hierbij dan om emotionele en/of fysieke afstand. Ik  kwam in een proces terecht en ging op (zelf)onderzoek uit. Deze keer op een dieper niveau.


Zo kwam ik erachter dat het thema ‘niet zichtbaar zijn’ niet z’n oorsprong in de kindertijd had, maar dat het zowel al in de baarmoeder aanwezig was als ook daarvóór.  Bij dit laatste zowel in vorige levens als ook in voorgaande generaties.


Onze jongste zoon heeft een ‘verloren tweelinghelft’. Ook hier kwam ik achter in een opleiding die ik volgde maar was wel een bevestiging met wat ik zelf eigenlijk altijd al had geweten of liever gezegd gevoeld. Omdat ik mij bewust werd van dit fenomeen, begon ik ook nu weer dingen te (her)ontdekken. Ik begon mij ineens dingen te herinneren vanuit mijn kindertijd en die terug te voer zouden kunnen  zijn naar een verloren tweelinghelft. Niet bij mijn zoon maar bij mezelf. Tijdens een sessie van een andere opleiding die ik volgde, kwam ik erachter dat ik een verloren tweelingbroer heb. Niet dat ik mijn moeder ooit heb gehoord over bloedingen of een miskraam tijdens de zwangerschap van mij. Wel dat ik als kind zijnde altijd al een oudere broer wilde. Geen jonger broertje maar expliciet een oudere broer. Ik deed vaak ook jongens dingen en dit doe ik nog tot op de dag van vandaag. Doordat ik mij bewust werd van mijn tweelingbroer, werd ik mij ook bewust dat ik vaak in een mannelijke energie zat en dus in zijn energie. Hierdoor zat ik niet in mijn eigen energie en dus was ikzelf niet of slechts ten dele zichtbaar.  In de prille pubertijd (ik was 11-12 jaar) heb ik lange tijd ontkent dat ik ‘vrouw’ werd. Zo heb ik maandenlang een brede riem rondom mijn borst gedragen omdat ik geen borsten wilde hebben en weigerde een bh aan te doen. Mijn ouders hebben hier, voor zover ik weet, nooit iets vanaf geweten want ik deed het alleen buitenshuis, als ik op school was of buiten speelde. Daarnaast had ik weinig vriendinnen. Ik vond er niets aan en kon er niets mee.  Liever ging ik met jongens om en deed dan ook jongensdingen. Mijn vrouwelijkheid, en daarmee ikzelf, was niet ten volle zichtbaar.  Pas toen ik zwanger was van onze dochter (ik was toen 30 jaar) voelde ik mij op en top vrouw. Ik was bijna 30 kg aangekomen maar droeg jurken en rokjes en ook na de bevalling bleef dit gevoel aanhouden. Of het nu door de komst van een meisje was of dat ik zelf veel meer rondingen had, weet ik niet maar mijn eigen vrouwelijkheid kwam nu voor mij zelf meer in het zicht.

Ik had tenslotte een kind gebaard.


Tegenwoordig doe ik nog steeds mannendingen wat vooral in de sport tot uiting komt. Ik voel de mannelijk energie op zulke momenten om mij heen hangen maar ik kan het inmiddels plaatsen. Het is goed zo want het past ook gewoon bij mij. Het is geen vervanging meer geworden voor mijn verloren tweelingbroer of dat ik het voor hem ‘moet’ doen. Ik doe het nu omdat ik het zelf wil  en omdat ik het gevoel heb dat het mij in balans houdt. Het is tenslotte een deel van mij, zowel de sport als mijn verloren tweelingbroer, waardoor ik zelf weer zichtbaar ben om wie ik zelf ben.


Verder heb als kind zijnde regelmatig dezelfde droom gehad. Dit ging door tot in de volwassenheid, totdat ik zelf kinderen kreeg en verschillende opleidingen had gedaan. Daarna heb ik deze dromen niet meer gehad; althans ik kan het me niet herinneren. Ik had wel eens gelezen dat als een kind vaak dezelfde droom heeft, dit iets met een vorig leven te maken kan hebben. Inmiddels weet ik dat het inderdaad met een vorig leven te maken heeft gehad. Om die reden heb ik, denk ik, die dromen nu niet meer want ik ben mij ervan bewust geworden.


In deze dromen was ik altijd alleen en gewapend. Ik was een man en ik was op de vlucht voor mensen of ik zat zelf achter mensen aan. Het speelde zich altijd af in of rondom een groot ziekenhuisachtig gebouw of groot kantorenpand, midden in een bosrijke omgeving. Wat vooral naar voren kwam in deze dromen, was dat er heel veel gangen en trappen aanwezig waren en dat ik mij verstopte zodat ik niet zichtbaar was voor anderen.



In de pubertijd (ik was 16 jaar) ging ik eens lasergamen in een overdekte hal. Het was er ingericht als een soort jungle; allemaal gangetjes en hoeken waar je je kon verstoppen. Ook heel veel camouflage  netten waar je je achter en/of onder kon verstoppen. Geen idee waar het vandaan kwam maar ik ben (instinctief?) ergens onder een net gaan liggen. ‘niet zichtbaar’ voor alles en iedereen. Ik had niet de behoefte om het spel mee te spelen door rond te rennen en het voelde alsof het nooit anders was geweest. Niemand kon mij vinden. Ik schoot ze allemaal stuk voor stuk neer en uiteindelijk had ik een topscore en won ik het spel. Zelf was ik niet geraakt. Verstoppertje was een spelletje waar ik ook heel goed in was.

Ik werd bijna altijd als laatste gevonden.

Een paar jaar later werd ik mij er bewust van dat ik in een vorig leven een ‘sniper’ of sluipschutter  ben geweest. Door de opleiding die ik toen volgde stuitte ik wederom op het thema ‘niet zichtbaar zijn’ met de link naar dit vorige leven als sniper. Ik mocht niet zichtbaar zijn anders kon ik mijn werk niet doen en/of ging ik er zelf aan.

Ook kwam ik in een ander leven terecht waar ik als vrouw op de brandstapel belandde. In dat leven hield ik mij bezig met homeopathie en spirituele zaken. Voor veel mensen was dit occult en dus moest ik mijn bezigheden in het geheim  uitvoeren. Het mocht niet zichtbaar zijn wat ik deed voor het ‘gewone’ volk. Daarmee maakte ik mij wederom ‘niet zichtbaar’.

Het thema ‘niet zichtbaar zijn’ heb ik dus vanuit vorige levens meegekregen. Maar dat niet alleen. Ook vanuit vorige generaties is het iets dat speelt en dus, zowel energetisch als ook genetisch, in mijn systeem zit. 

Kinderen staan erg open en voelen dingen feilloos aan. Ze staan vaak nog in contact met de niet-fysieke wereld om ons heen maar zeker ook met (onafgewerkte) zaken vanuit vorige levens/generaties. Ze voelen dingen aan maar kunnen er vaak geen woorden aan geven.

Zelf heb ik als kind regelmatig het idee gehad dat ik niet ten volle kon leven. Waar het gevoel vandaan kwam en hoe ik het moest zien wist ik niet. Het gevoel was er gewoon. Ik was jong volwassen toen ik op een dag voor het eerst bewust werd van het feit dat mijn moeder mij in veel zaken beperkte. Door haar had ik bepaalde dingen niet gedaan. Ook vaak juist wel om me tegen haar af te zetten. Jaren later werd zij ernstig ziek en ik liep daarbij tegen veel dingen aan. Het had onder andere met haar karakter te maken dat met de mijne botste. Maar het ging dieper. Ik kon er mijn vinger niet op leggen.  Op een dag had ik tegen mijn partner geroepen dat ik niet verder kon met leven en dat mijn leven stilstond. Ik had ook geroepen dat ik pas verder kon met ‘mijn’ leven als mijn moeder er niet meer zou zijn. Ik had werkelijk geen idee waar dit gevoel vandaan kwam maar het gevoel was er. Al jaren. Eerst onbewust. Later bewust.

Er gingen nog 9 jaren voorbij toen ze overleed. Op haar sterfbed werd het mij duidelijk. Vanuit het niets kwam er een, voor mij belangrijk, inzicht. Door mijn moeder was ik ‘niet zichtbaar’ geweest voor zowel haar als voor mezelf. Ik leefde in een keurslijf dat mijn moeder gecreëerd had. Overigens deed ik ook wel dingen vanuit mijzelf maar daar zaten altijd kanttekeningen aan. Er was altijd sprake van een soort ‘strijd’ als ik iets deed wat niet tot haar mogelijkheden behoorde. Ik was dan ook in strijd met mezelf op zulke momenten. Op haar sterfbed kwam dus het verlossende inzicht en ik voelde me ineens ‘vrij’ als een vogel. Toch bleef het alleen tot dat inzicht want ik voelde mij op bepaalde momenten nog steeds in dat keurslijf vast zitten. Ik kwam nog steeds niets verder. Manlief snapte het niet want ik leefde toch mijn leven? Ik snapte het zelf ook niet maar het gevoel was er nou eenmaal.

Tot aan vorig jaar zomer waarin ik wederom tot verschillende inzichten kwam. Deze keer stuitte ik op een website van iemand waarin e.e.a. stond beschreven over thema’s vanuit vorige generaties. Deze thema’s werden aangeduid als blokkades of spirituele vloeken. Ik werd er als een magneet naartoe getrokken. Het voelde voor mij alsof ik hier wat mee moest. Kreeg direct het gevoel dat het verder terug zou gaan dan alleen mijn moeder. Ik wist van een eerder gedane opleiding dat er inderdaad iets speelde vanuit voorgaande generaties maar kon er niet echt bijkomen. Het zou 4 generaties terug gaan maar verder dan dat kwam ik toen niet. Ik benaderde de man van de spirituele vloeken en stuurde hem een mail. Ik had verder niets geschreven dan alleen dat ik veel pech in mijn leven ervoer en dat ik het gevoel had niet verder te kunnen met mijn leven. Vrijwel direct kreeg ik een mail terug van hem. Het betrof een mail waarin zaken stonden die voor mij niet nieuw waren. Het was alleen een bevestiging van dingen die ik eigenlijk al wist, of liever gezegd, altijd al heb gevoeld. Hij schreef dat er een spirituele vloek op mijn rustte omdat ik een geboren spirituele ben en daarmee de spirituele lasten van voorgaande generaties meedroeg en dat het generaties terug ging op mijn moeders familielijn. In mijn vorige levens en/of in vorige generaties kon het niet opgelost worden maar in dit leven zou dit wel kunnen. Ik was er inmiddels van overtuigd dat mijn moeder hier onbewust ook hinder van had ondervonden. Ik heb dus jarenlang de lasten van anderen meegedragen waardoor ikzelf niet of slechts ten dele zichtbaar ben geweest. Zo gezegd zo gedaan. De man heeft de spirituele blokkades vorig jaar zomer gekanteld. Zoals bij de meeste behandelingen, verergerde alles in eerste instantie. Iets wat zich al jarenlang (lees: misschien wel eeuwenlang) in een systeem bevonden heeft, kan niet zomaar opgelost zijn. Dat heeft tijd nodig. En die tijd heb ik het gegeven en geef ik het nog.

Inmiddels ben ik meer dan een half jaar verder en begint de kanteling zichtbaar te worden. Waar de afgelopen jaren heel veel gebeurd is, lijkt de rust nu langzaam terug te keren.

Onze jongste zoon is inmiddels 5,5 jaar. Vanaf zijn geboorte is er zoveel gebeurd. In een uitgebreide notendop is dit het overlijden van een goede vriendin tijdens mijn kraamperiode. In die periode bleek onze jongste zoon, net als de oudste zoon, een huilbaby te zijn. Ongeveer 1,5 jaar later het overlijden van mijn moeder wat tevens de start van mijn spirituele groei is geweest. Ik heb verschillende opleidingen gevolgd. Hierdoor ben ikzelf bewust(er) geworden. Ook erg veranderd waardoor ik anders in het leven ben gaan staan. Dit heeft als gevolg gehad dat ik veel mensen ben verloren. Zo’n beetje mijn hele vriendengroep waar ik destijds nog mee omging.  Of ze namen afstand van mij of ik van hen. Maar ook familieleden waar ik afstand van heb genomen. Het betreft personen die mij in de energie naar beneden haalden waardoor ik niet zichtbaar was. Niet zichtbaar voor hen maar meer nog voor mezelf. Met alles wat ik meegemaakt had, maakte dit dat ik steeds meer verwijderd raakte van mezelf. Wie ik in wezen was en wat ik echt wilde. Manlief kreeg een andere baan en ik zei mijn vaste baan op. Ik kon het niet langer meer opbrengen om in het keurslijf van mijn werkgever te werken. Ik startte mijn eigen bedrijf. Manlief kreeg ontslag en kwam in de WW terecht. Zo leefden wij ineens ernstig onder de armoedegrens. Er moest brood op de plank komen en ik ging mij met van alles bezighouden wat maar geld zou kunnen opleveren. Ik nam een baantje in de beveiliging en hield mij bezig met werkzaamheden voor mijn eigen bedrijf waar ik eigenlijk niet zoveel voor voelde. Uiteindelijk leverde dit niets op. Ik leefde en handelde niet meer vanuit mijn hart en dus raakte ik nog verder van mezelf verwijderd. Mijn grote wens was (en is) een vast inkomen elke maand waardoor ik daarnaast naar hartenlust en zonder financiële stress kan ondernemen. Het baantje in de beveiliging zei ik weer op en ik vond een baan als verpleegkundige in de thuiszorg.  Heel ‘toevallig’ bij mij in de wijk. Daar kreeg ik direct een vast contract aangeboden en zo geschiedde. Ik begon er eind vorig jaar maar al gauw bleek dat ik mijn draai er niet kon vinden. Na 1 jaar zelf ondernemen, zelfstandigheid en dus vrijheid, voelde ik mij erg beperkt en opgesloten. De baan opgeven was (en is) geen optie want het geld was (en is) hard nodig met een huis en 3 kinderen.  Ik voelde mij verder verwijderd van mezelf en meer ‘niet zichtbaar’ voor mezelf dan ooit. Inmiddels was ik wel gestart met de opleiding HSP therapeut. Ondanks alles toch maar mee gestart omdat ik voelde dat ik dit móést doen. In één van de eerste lessen mocht ik opschrijven wat ik mij wenste of wat ik graag zou willen.  Ik schreef op dat ik een vast inkomen wilde en een baan waarin ik zelf mag  bepalen wanneer ik ga werken. Een paar weken later, hoorde ik in een gesprek met een collega, over de flexteam en dat ze daar nog wel mensen konden gebruiken. Ik heb er direct werk van gemaakt en werd aangenomen.  Wat voelde dat goed; het gevoel dat ik mijn vrijheid terug zou krijgen. Dat gevoel is er nog niet helemaal want ik zit, door alles wat er is gebeurd, nog in een soort van emotionele nasleep. Iets wat de tijd nodig heeft en er gewoon even mag zijn. Ondanks deze wetenschap voel ik ook een onrust. Juist omdat ik ook graag verder wil. Mezelf zichtbaar wil maken. Zowel persoonlijk als zakelijk.

Zo heb ik de afgelopen maanden heel veel moeten werken. Omdat er privé ook één en ander was gebeurd, had ik minder gewerkt dan dat er op contract stond. Deze uren diende ik in te halen voordat ik naar het andere team zou gaan.  Het maakte dat ik nergens tijd voor had dan alleen maar werken. Mijn eigen werkzaamheden stonden (en staan) hierdoor op een zeer laag pitje. Toch besloot ik ‘achter de schermen’ verder te gaan en die dingen te doen waar ik mij in het eerste jaar van mijn ondernemerschap geen tijd voor gegund had en dus niet aan toe gekomen was. Dit met als doel mijn ‘zichtbaarheid’ te vergroten. Zo heb ik mijn verzekeringen inmiddels geregeld en heb ik een bedrijfslogo laten ontwerpen.

Verder had ik vorig jaar een zakelijke telefoon geregeld. Rest mij alleen nog de telefonische bereikbaarheid te vergroten en mijn voicemail in te spreken. Maar hier stuit ik dan toch weer op het thema ‘niet zichtbaar zijn’. Door dit in te spreken, vergroot ik mijn zichtbaarheid en dat is nou juist waar het wringt. Maandenlang (lees gerust: een jaar) ben ik al van plan om de voicemail in te spreken maar het komt er maar niet van. Elke keer een excuus om het niet te doen. Inmiddels weet ik dus waar het vandaan komt en ben ik ermee bezig. Het voelt daarin nog niet helemaal als de juiste tijd. Juist ook omdat ik in die emotionele nasleep zit (ja ja wellicht is dit ook weer zo’n excuus?) en ik eigenlijk ook naar rust verlang en gewoon nog even niet zichtbaar wil zijn?

Hoe dan ook.........
Het thema ‘(niet) zichtbaar zijn’ of ‘jezelf (niet) zichtbaar maken’ is een thema dat ik de laatste weken regelmatig op social media voorbij heb zien komen. Mogen we met z’n alleen steeds meer zichtbaar worden om wie we zijn?  Om wie we werkelijk zijn op zowel persoonlijk als zakelijk vlak?

Dit alles zette mij afgelopen week aan het denken en ik kwam vrijwel direct met een, voor mij nieuw, inzicht.  Met al mijn ervaringen in dit leven, in de baarmoedertijd, in die vorige levens en generaties, was er steeds sprake van een overtuiging die er voor zorgden dat ik niet zichtbaar wilde of kon zijn. Dit was voor mij de overtuiging:  ‘Als je zichtbaar bent, raak je iets of iemand kwijt.’ 

Onbewust hield ik mij vast aan deze overtuiging en gaf ik het daarmee aandacht.
Ik bedacht mij afgelopen week dat ik deze overtuiging niet langer de aandacht hoef te geven en dat ik het anders mag bekijken.


Als ik zichtbaar ben, raak ik wellicht iets of iemand kwijt maar krijg ik ook iets of iemand anders terug.

  
Of anders gezegd.

Als ik niet zichtbaar ben, raak ik mezelf kwijt.
Als ik wel zichtbaar ben, krijg ik mezelf terug.

 

Hoe simpel kan het eigenlijk zijn.
Natuurlijk wist ik dit al wel maar iets van binnenuit voelen is wat anders. 


En hoe zit het met jou?
Ben jij wel óf niet zichtbaar?
Wellicht iets om over na te denken na bovenstaande gelezen te hebben?



Nu is het zaak om mijn voicemail in te spreken.
Althans bijna..……… alles op z’n tijd.
Op mijn tijd!


Warme groet,

Annemarie



NB: En nou niet massaal gaan bellen om mijn voicemail te kunnen beluisteren  ;-)