Vision of Light

voor bewustwording, inzicht & balans


Hoe ik van mijn hooikoorts af kwam.

Het was jaren geleden. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik was 16 jaar en zat in het eindexamenjaar van de MAVO. Het eind van het schooljaar was in zicht en we hadden een dag, waarvan ik de naam vergeten ben, waarop we een examenstunt mochten doen. We hadden besloten om ons schoolgebouw om te toveren tot boerderij. Met alles er op en eraan. En wat doe je dan als je van een school een boerderij maakt. Je zorgt dat je heel veel vee regelt. Ik heb werkelijk waar geen idee meer wie wat regelde maar vroeg in de ochtend stonden we met een lerares en nog wat medeleerlingen op de veemarkt en regelden we koeien, varkens, schapen, geiten, kippen en alles wat op een boerderij thuishoort. Alles erop en eraan en inclusief hooi. Heel veel hooi wat ik mij kan herinneren. Vele balen sjouwden we vanaf een grote trailer de school binnen. Binnen no time was onze school een heuse boerderij.

Maar juist al dit hooi zette mijn leven volledig op z'n kop. Vanaf die dag had ik hooikoorts en niet zo'n beetje ook. Ik was altijd al een gevoelig kind. Was bekend met eczeem, bronchitis en allergieën. Ook wel voor gras en bloemen wat ik me kan herinneren. Echter die bewuste dag begon de dag leuk voor mij en eindigde in een drama. Ik werd ziek tijdens het naar binnen sjouwen van al die balen hooi. De lucht was vervuld van stof. Stof die op mijn longen sloegen maar ook op mijn ogen en neus. Ik moest deze dag vroegtijdig afhaken omdat ik niet meer wist hoe ik het had. Geen idee hoe ik thuis ben gekomen maar éénmaal thuis belde mijn moeder naar de huisarts die direct bij mij kwam. Ik hoestte en nieste alles bij elkaar, was benauwd en mijn ogen zaten potdicht. Het leek wel of ik in een boksring had gestaan met Mike Tyson himself. De huisarts verklaarde mij ziek van hooikoorts en wat een aantal jaren als een vermoeden leek, was nu toch echt waarheid. Ik had hooikoorts van de ergste categorie zo verklaarde zij mij. Ik kreeg medicatie; oogdruppels, neusspray en pilletjes. Echter het hielp me niet veel. Ik melde me ziek en bleef 1 week thuis waarna de klachten geleidelijk afnamen.

Deze 'hooi-ervaring' leek de 'trigger' van alle hooikoorts ellende die mij de jaren daarna zo kwelde. Ja het was een kwelling. Een aandoening die sommige mensen, waaronder ikzelf niet als een ziekte zien, maar die zich wel uitte als een ziekte. Ik was tijdens de hooikoorts periodes geveld en kon niet functioneren. Het werd elk jaar van kwaad tot erger wat startte in de maand februari/maart en stopte in de maand juni/juli. Dit naar gelang hoe het seizoen was. Elke jaar werd erger en elk jaar ging ik naar de huisarts. Elk jaar kreeg ik dan ook andere medicatie en allemaal hadden ze geen enkele uitwerking op mij. Mijn leven stond soms maandenlang stil. In het ergste geval lag ik dagenlang in bed in een huis die hermetisch afgesloten was van de buitenwereld. Wachtend op dat verfrissende regenbuitje dat mij er weer bovenop zou helpen. Voor zolang als het zou duren.

Jarenlang heb ik verschillende soorten medicatie gebruikt. Verschillende pillen, verschillende neussprays, verschillende oogdruppels, zalfjes voor in mijn neus, zalfjes voor op mijn ogen, jarenlange injectie-kuren om mij ongevoeliger te maken, homeopatische medicatie en medicatie gebaseerd op hormonen. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het wel gebruikt. Niets hielp en ik kreeg vaak last van bijwerkingen.

Op een dag was ik er (weer) zat van en ging ik (voor de zoveelste keer) naar de huisarts. Ik was er klaar mee en wilde een oplossing. Hoe was het mogelijk dat een arts geen oplossing voor mijn probleem had. Ik kreeg een neusspray. Een middeltje dat van oorsprong uit Italië kwam en niet zo'n hele goede naam had. Een preparaat dat vol met hormonen zat. Het leek mij gevoelsmatig niets maar ik 'moest' wel want 4 maanden opgesloten in een huis zitten was geen optie. Ik moest naar school en later ook naar mijn werk. Ik kreeg het recept en ging naar de apotheek waar ik het 'wondermiddel' aangereikt kreeg. Met recht een wondermiddel want éénmaal in mijn neus gesprayd verdwenen de klachten als sneeuw voor de zon. Althans zo goed als. Ik moest nog wel pilletjes en oogdruppels ernaast gebruiken maar het was in ieder geval iets. Ik kon weer enigzins funtioneren op goede dagen. Op slechte dagen was ik evenwel geveld maar die dagen kon ik op 1 hand tellen en niet op tig handen.
Kortom, de neusspray, het wondermiddel, werd mijn grootste vriend in die 4-5 maanden in het jaar. Wij hebben het heel wat jaren goed kunnen vinden en mijn leven tijdens de hooikoortsseizoenen werd enigzins dragelijk(er).

Inmiddels was ik 11 jaar verder en belandde ik via via bij een vrouw die aan voetreflexmassage deed. Ik dacht 'nooit geschoten is altijd mis' en ging bij haar in therapie. De therapie startte in januari en voor een aantal maanden achter elkaar ging ik op consult bij haar. Gedurende de hele hooikoortsperiode. Ik had al mijn hoop gevestigd op deze therapie maar kwam helaas van een koude kermis thuis. Het bleek niet te helpen. Had zelfs voor even het gevoel dat mijn klachten verergerden. Ik uitte mijn onvrede bij de vrouw. Ik baalde van de hooikoorts en waarom juist ik hier last van had. De vrouw keek mij aan vroeg toen iets aan mij waar ik vandaag de dag nog aan denk. Juist vandaag de dag.

Ze vroeg of ik een probleem had met een vrouwelijk persoon in mijn leven. Ik dacht na en kon eigenlijk maar 1 persoon bedenken waar ik wel eens mee overhoop lag en dat was mijn moeder. Ik benoemde dit naar de vrouw toe en toen kwam zij met een opmerkelijk iets. Ze vertelde dat als mijn moeder uit mijn leven zou zijn, ik van mijn hooikoorts af zou raken. Ik keek de vrouw aan en vond het complete onzin wat ze mij vertelde. Kon er niets mee. Was een stuk jonger dan nu en stond totaal anders in het leven dan vandaag de dag. Bovendien, wat had ik aan die informatie. Mijn moeder zou wel 100 jaar kunnen worden. Lekker vooruitzicht zou dat voor mij zijn. Ik ben nooit meer terug gegaan en ben gestopt met de voetreflexbehandelingen. Ik zou met mijn hooikoorts moeten leven. Zoals ik de voorgaande jaren al had gedaan.

Toen raakte ik 3 jaar later zwanger. Ik zou half juni uitgerekend zijn. De schrik sloeg mij om het hart want dit betekende precies in het hooikoorst seizoen en dit betekende dat ik mijn 'wondermiddel' niet mocht gebruiken. Ik zag er als een berg tegenop en ging maanden voordien richting huisarts voor vervangende medicatie die ik wel mocht gebruiken tijdens mijn zwangerschap. Het bleek een wassen neus want dit was de medicatie waar ik niets op uit deed en dus besloot ik zonder medicatie de hooikoorts periode 'te lijf' te gaan. Ik wilde geen troep in mijn lijf waar ik toch geen baad bij had en waar mijn kindje wellicht schade van zou kunnen krijgen. Goddank bleek die periode in maart/mei vrij regenachtig te verlopen en alsof mijn systeem toch anders was tijdens de zwangerschap had ik weinig last voor mijn doen. Ik kneep in mijn handen en kon er weer een jaar tegenaan.

Echter dat jaar daarna bleek ik weer zwanger. Deze keer verliep het wel anders. Ik was behoorlijk ziek van de hooikoorts en besloot toch de medicatie gebruiken. Heel minimaal en pas nadat ik de 3 maanden zwangerschap was gepasseerd. Het 'wondermiddel' dat ik al in huis had gehaald voordat ik de zwangerschapstest had gedaan, verdween in de kast voor het jaar daarna. En wat was ik blij dat ik het jaar daarna een voorraad in huis had. Het middel bleek 'afgekeurd' en uit de handel gehaald te zijn. Dit zegt eigenlijk al genoeg en hoef ik verder niet over uit te wijden. Het was troep maar wel troep dat mijn leven leefbaar maakte. Dat jaar daarna bleek weer een heftig hooikoorts seizoen te zijn en ik was zo wanhopig dat ik internet afspeurde naar illigale handel vanuit het buitenland. Heb daarnaast meerder apotheken in Nederland gebeld maar tevergeefs. Dit middel was inmiddels verboden en vernietigd zo werd mij verteld. Daar moest ik het maar mee doen.

Er volgden een paar jaar van wisselende hooikoorts seizoenen. Wel leek het al wat milder te zijn dan voordat ik kinderen had. Maar ik was er evengoed nog wel ziek van.

Maar toen kwam de omslag én het inzicht. Mijn moeder overleed geheel onverwachts in februari 2013. De periode dat ik veelal met mijn hooikoortsmedicatie begon. Al deed ik het de laatste jaren ook wel afhankelijk van de klachten en op voorspelling van weersberichten. Ineens dacht ik aan de voetreflexbehandelingen en aan de uitspraak die de vrouw had gezegd. Mijn moeder was overleden en dus uit mijn leven. Wat zou dit met mijn hooikoortsklachten doen? Wat zou dit voor mij gaan betekenen? Ik was heel benieuwd. Ook enigzins wat sceptisch. Desondanks kwamen er inzichten met betrekking tot mijzelf, mijn moeder en de hooikoorts. Deze voeren te ver om ze hier te beschrijven maar deze inzichten hebben mij zeker veel gebracht.

De maanden verstreken en in juni kwam ik tot de ontdekking dat ik geen medicatie nodig had gehad. Althans zo minimaal dat ik het niet hoef te benoemen. Wel had ik rekening gehouden met het weer en zat nog veel binnen in deze periode. Ik besloot het het jaar daarop anders te doen. Ik haalde geen medicatie in huis en besloot gewoon mijn leven te leven en nergens rekening mee te houden.

De buurman ging het gras maaien en ik ging in de voortuin zitten. De kinderen wilden buitenspelen en ik ging met ze mee ongeacht het weer en dan vooral de wind. Ik had geen enkele klacht, wat ik ook deed. Geen jeukende loopneus, geen tranende ogen, geen niesbuien, geen benauwd gevoel, geen gevoel van koorts, niet belabberd en ziek voelen. Wat een verademing. Letterlijk! Ik was voorzichtig optimistisch. Zou het dan toch zijn dat de vrouw gelijk had? Het leek me zo onwaarschijnlijk. Van een hooikoortspatiënt van de ergste categorie tot 'genezen' zijn? Dat moest ik eerst nog een paar jaar mee gaan maken om het hardop uit te durven spreken.


Er ging weer een jaar voorbij toen een collega van mij vroeg waarom ik niet nieste of tranende ogen had. Ik keek haar aan en zag dat ze last van hooikoorts had. Ik besefte mij toen dat ik er niet eens bij stil gestaan had dat het hooikoorts seizoen alweer was aangebroken. Ik vertelde haar mijn verhaal over de voerreflextherapie en de uitspraak over mijn moeder. Nog steeds vol ongeloof en toch een groter sprankje hoop. Ik had tenslotte nergens last van.

Vandaag is het bevrijdingsdag en ben ik flink in de tuin bezig geweest. Iets wat ik tot voor een paar jaar geleden niet had kunnen bedenken. Ik zat in de tuin te genieten en besefte mij ineens dat ik nu dan echt 'genezen' ben van hooikoorts. Het voelde voor mij ook als een soort bevrijdingsdag. Bevrijd van 'mijn' hooikoorts.

Wat een genot!